Melbourne konsekwentnie buduje pozycję jednego z najważniejszych węzłów sztucznej inteligencji na świecie. Australijczycy łączą superkomputery klasy akademickiej, ekspansję data center i rosnący kalendarz konferencji naukowych w coraz spójniejszy ekosystem badawczy.
Kluczowe fakty:
- MAVERIC to największy uczelniano-badawczy superkomputer w Australii, zbudowany przez Monash University we współpracy z NVIDIA, Dell Technologies i CDC Data Centres.
- System został zaprojektowany specjalnie do badań medycznych, w tym wykrywania nowotworów i chorób neurodegeneracyjnych oraz analizy badań klinicznych.
- Kluczową zaletą MAVERIC jest suwerenny charakter infrastruktury – dane wrażliwe, szczególnie medyczne, pozostają pod jurysdykcją krajową i nie są wysyłane do zagranicznych chmur.
To nie jest przypadkowe nagromadzenie inwestycji. To świadoma strategia, która zaczyna przynosić realne efekty.
MAVERIC: australijski superkomputer dla nauki i medycyny
Najważniejszym nowym elementem tej układanki jest MAVERIC (Monash AdVanced Environment for Research and Intelligent Computing), największy uczelniano-badawczy superkomputer w Australii. Zbudowany przez Monash University we współpracy z NVIDIA, Dell Technologies i CDC Data Centres, system jest oparty na platformach NVIDIA GB200 NVL72 i infrastrukturze rack-scale od Della. Używa zamkniętego obiegu chłodzenia cieczą, co ogranicza zużycie wody w porównaniu z tradycyjnymi rozwiązaniami chłodzonymi powietrzem.
MAVERIC zaprojektowano z myślą o konkretnych priorytetach badawczych:
- wykrywanie nowotworów i chorób neurodegeneracyjnych
- analiza badań klinicznych
- odkrycia w obszarze leków i farmakologii
- badania materiałowe i inżynierskie
Kluczowa cecha systemu to suwerenny charakter infrastruktury. Dane wrażliwe, w szczególności medyczne, pozostają pod jurysdykcją krajową i nie są wysyłane do chmur zagranicznych. W świecie, w którym regulacje dotyczące prywatności danych medycznych stają się coraz bardziej restrykcyjne, to przewaga nie do przecenienia.
Professor James Whisstock, Deputy Dean Research na Wydziale Medycyny Monash University, skomentował uruchomienie systemu następująco:
„MAVERIC provides a huge leap forward in our compute capability that will revolutionize our researchers’ ability to address the most challenging and important research questions across the fields of medical research, information technology, and STEM disciplines. It will seed wonderful new cross-disciplinary collaborations, underpin the work of our best and brightest young researchers and will allow our scientists to continue to make major discoveries that positively impact the Australian and global population more broadly.”
„MAVERIC stanowi ogromny krok naprzód w naszych możliwościach obliczeniowych, który zrewolucjonizuje zdolność naszych naukowców do zajmowania się najbardziej wymagającymi i ważnymi zagadnieniami badawczymi w dziedzinie badań medycznych, informatyki i dyscyplin STEM. Zasadzi cudowne nowe współprace interdyscyplinarne, wesprze pracę naszych najzdolniejszych młodych badaczy i pozwoli naszym naukowcom nadal dokonywać wielkich odkryć, które pozytywnie wpłyną na australijską i globalną populację.”
Prawie co drugi pracownik w Polsce używa AI za plecami swojego szefa. 71% polskich pracowników oszczędza dzięki AI od pół godziny do ponad dwóch godzin dziennie …
Infrastruktura na poziomie hiperskali
Artykuł IEEE Spectrum na temat Melbourne jest sponsorowany przez Melbourne Convention Bureau i z założenia prezentuje miasto w jak najlepszym świetle. Warto o tym pamiętać, czytając zachwyty nad tamtejszym ekosystemem. Niemniej fakty mówią same za siebie: Australia to drugi co do wielkości rynek inwestycji w centra danych na świecie, zaraz po USA. MAVERIC istnieje, NEXTDC buduje hub za 2 miliardy dolarów australijskich, a CDC otwiera kolejne kampusy. To są twarde dane, a nie PR. Jednocześnie zadaję sobie pytanie, które chyba zadajemy sobie wszyscy obserwując takie projekty: kto skorzysta na tej infrastrukturze i na jakich warunkach? Suwerenność danych to piękne słowo, ale diabeł tkwi w szczegółach umów. Czy australijskie uczelnie i szpitale rzeczywiście zachowają kontrolę nad tym, co w tych systemach przetwarzają? To pytanie, które dotyczy nie tylko Australii.
Piotr Wolniewicz, Redaktor Naczelny AIPORT.pl
Indywidualne systemy badawcze to jedno. Melbourne buduje jednak coś znacznie większego: infrastrukturę danych na skalę przemysłową. CDC Data Centres otworzyło w lutym 2026 roku swój pierwszy kampus w Melbourne, w dzielnicy Brooklyn. Dwa obiekty działają, trzeci jest w fazie planowania. Łącznie z kampusem w Laverton, Melbourne ma docelowo pomieścić ponad 800 megawatów suwerennych mocy obliczeniowych.
W Fishermans Bend firma NEXTDC buduje hub AI i infrastruktury cyfrowej za 2 miliardy dolarów australijskich, w bezpośrednim sąsiedztwie Innovation Precinct. W planach są: AI Factory, centrum operacji krytycznych i Technology Centre of Excellence. Sektory docelowe to zdrowie, obronność i finanse.
Melbourne jest dziś siedzibą największej koncentracji firm AI w Australii: 188 podmiotów w jednym mieście. W całym stanie Wiktoria działa ponad 40 data center.
Warto dodać, że Australia to drugi co do wielkości rynek globalnych inwestycji w centra danych, zaraz po Stanach Zjednoczonych. To nie jest przypadkowe centrum zainteresowania inwestorów.
Uczelnie, badania i ekosystem wiedzy
Melbourne nie opiera swojej pozycji wyłącznie na infrastrukturze. Miasto skupia sześć znaczących uczelni technicznych i badawczych: Monash University, University of Melbourne, Deakin University, La Trobe University, RMIT University i Swinburne University of Technology.
Łącznie prowadzą badania z zakresu machine learningu, robotyki, interakcji człowiek-komputer, rozszerzonej rzeczywistości i zaawansowanego wytwarzania. Dla badaczy przyjeżdżających z zewnątrz oznacza to dostęp nie tylko do ekspertów, ale też do żywych środowisk infrastrukturalnych, gdzie można testować i walidować rozwiązania w warunkach zbliżonych do produkcyjnych.
Konferencje jako katalizator innowacji
We wrześniu 2026 roku Melbourne gości Data Center World Australia i The AI Summit Australia jednocześnie, w Melbourne Convention and Exhibition Centre. Symbolicznie i praktycznie to trafne zestawienie: postęp w AI jest nierozerwalnie związany z infrastrukturą, na której ten postęp się opiera.
W tym samym roku Deakin University organizuje ICONIP 2026, konferencję skupiającą do 700 badaczy zajmujących się sieciami neuronowymi i machine learningiem. W 2027 roku Melbourne przyjmie IEEE VR, czołową konferencję poświęconą wirtualnej rzeczywistości i interfejsom 3D, z oczekiwaną frekwencją do tysiąca delegatów.
W 2025 roku Melbourne Convention Bureau otrzymało nagrodę IEEE 2025 Organisational Supporting Friend of IEEE Member and Geographic Activities jako pierwsze biuro konferencyjne w regionie Azji i Pacyfiku z takim wyróżnieniem.
Koło zamachowe, które napędza się samo
IEEE Spectrum opisuje model Melbourne jako „research flywheel”, czyli koło zamachowe badań: suwerenne moce obliczeniowe napędzają badania, badania przyciągają konferencje, konferencje przyciągają kolejnych badaczy i inwestycje, które rozbudowują infrastrukturę.
To nie jest romantyczna wizja. To dosyć realistyczny opis tego, jak dziś buduje się pozycję w globalnym ekosystemie AI. Melbourne nie czeka na przetasowanie technologiczne, tylko aktywnie tworzy warunki, w których kolejne przetasowania będą się rozgrywać na jego terenie.
Pytanie, które wisi w powietrzu: czy Europa, w tym Polska, obserwuje ten proces tylko z podziwem, czy też wyciąga z niego operacyjne wnioski?
